Liturgia Słowa 01.06.2025
Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego

przejdź do czytań

(Łk 24,46-53)
Jezus powiedział do swoich uczniów: ”Tak jest napisane: Mesjasz będzie cierpiał i trzeciego dnia zmartwychwstanie; w imię Jego głoszone będzie nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy. Wy jesteście świadkami tego. Oto Ja ześlę na was obietnicę mojego Ojca. Wy zaś pozostańcie w mieście, aż będziecie uzbrojeni mocą z wysoka”. Potem wyprowadził ich ku Betanii i podniósłszy ręce pobłogosławił ich. A kiedy ich błogosławił, rozstał się z nimi i został uniesiony do nieba. Oni zaś oddali Mu pokłon i z wielką radością wrócili do Jerozolimy, gdzie stale przebywali w świątyni, wielbiąc i błogosławiąc Boga.

Komentarz:
Komentarz Dzisiejszy fragment Ewangelii opowiada o ostatnich chwilach Jezusa na ziemi, tuż przed Jego wniebowstąpieniem. Mimo że tekst jest z pozoru opisowy, to niesie w sobie, obok ważnego wydarzenia, naukę. W pierwszej kolejności Jezus zostawia uczniom – a w przedłużeniu nam – zadanie: głosić nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom. To zaproszenie dla każdego z nas, byśmy byli świadkami dobra, miłości, przebaczenia. Każdy chrześcijanin jest posłany, by życiem pokazywać, że Bóg działa, że przemienia, że daje nadzieję. Oprócz zadania, Jezus przekazuje także zalecenie: „pozostańcie w mieście, aż będziecie uzbrojeni mocą z wysoka”. To przypomnienie, że nie jesteśmy zostawieni sami sobie. Czasem wydaje nam się, że musimy działać od razu, własnymi siłami. A Jezus uczy cierpliwości i zaufania — najpierw mamy się otworzyć na Ducha Świętego, który uzdalnia nas do bycia świadkami. To On daje odwagę, mądrość, pokój. Przechodząc do Wniebowstąpienia – gdy Jezus odchodzi, uczniowie nie są smutni. Tracą fizyczną obecność swojego Mistrza, a oni wracają z radością i wielbią Boga. Ta radość pokazuje, że naprawdę uwierzyli, iż Jezus żyje, że Jego obietnice są prawdziwe. Dla nas to zachęta: wiara nie polega na widzeniu, ale na zaufaniu. I z tego zaufania może rodzić się prawdziwa radość, nawet wtedy, gdy coś tracimy albo czegoś nie rozumiemy. Bóg nie zostawia nas samych. Wniebowstąpienie to nie „pożegnanie”, ale nowy początek – czas, kiedy to my jesteśmy wezwani, by żyć Ewangelią. Nie musimy się bać, bo Bóg uzdalnia nas do tego, co przed nami.


Zadanie:
Zastanów się, czy jesteś gotów do głoszenia Ewangelii? Jeśli tak, to działaj. Jeśli nie, to pomyśl czego Ci trzeba i proś o to Boga