Liturgia Słowa 14.01.2024
Druga Niedziela Zwykła

przejdź do czytań

(1 Sm 3,3b-10.19) 
Samuel spał w przybytku Pana, gdzie znajdowała się Arka Przymierza. Wtedy Pan zawołał Samuela, a ten odpowiedział: „Oto jestem”. Pobiegł do Helego mówiąc mu: „Oto jestem: przecież mnie wołałeś”. Heli odrzekł: „Nie wołałem cię, wróć i połóż się spać”. Położył się zatem spać. Lecz Pan powtórzył wołanie: „Samuelu!” Wstał Samuel i pobiegł do Helego mówiąc: „Oto jestem: przecież mnie wołałeś”. Odrzekł mu: „Nie wołałem cię, synu. Wróć i połóż się spać”. Samuel bowiem jeszcze nie znał Pana, a słowo Pana nie było mu jeszcze objawione. I znów Pan powtórzył po raz trzeci swe wołanie: „Samuelu!” Wstał więc i poszedł do Helego, mówiąc: „Oto jestem: przecież mnie wołałeś”. Heli spostrzegł się, że to Pan woła chłopca. Rzekł więc Heli do Samuela: „Idź spać. Gdyby jednak kto cię wołał, odpowiedz: “Mów, Panie, bo sługa Twój słucha”. Odszedł Samuel i położył się spać na swoim miejscu. Przybył Pan i stanąwszy zawołał jak poprzednim razem: „Samuelu, Samuelu!” Samuel odpowiedział: „Mów, bo sługa Twój słucha”. Samuel dorastał, a Pan był z nim. Nie pozwolił upaść żadnemu jego słowu na ziemię.

(1 Kor 6,13c-15a.17-20) 
Bracia: Ciało nie jest dla rozpusty, ale dla Pana, a Pan dla ciała. Bóg zaś i Pana wskrzesił, i nas również swą mocą wskrzesi z martwych. Czyż nie wiecie, że wasze ciała są członkami Chrystusa? Ten zaś, kto się łączy z Panem, jest z Nim jednym duchem. Strzeżcie się rozpusty; wszelki grzech popełniony przez człowieka jest na zewnątrz ciała; kto zaś grzeszy rozpustą, przeciwko własnemu ciału grzeszy. Czyż nie wiecie, że ciało wasze jest przybytkiem Ducha Świętego, który w was jest, a którego macie od Boga, i że już nie należycie do samych siebie? Za wielką bowiem cenę zostaliście nabyci. Chwalcie więc Boga w waszym ciele!

Komentarz
Dzisiejsze czytania pokazują nam niesamowitą siłę wypowiadanych słów. Najpierw w postaci Samuela, który swoimi słowami pokazuje gotowość do służenia Bogu, później przez Jana Chrzciciela i Andrzeja, którzy dają świadectwo o Jezusie i wreszcie w postaci samego Chrystusa, który nadaje przyszłemu apostołowi Szymonowi nowe imię. W każdym wypadku słowa są oznaką dokonywania się czegoś wielkiego. Samuel rozpoczyna świadomą służbę Bogu, Jan i Andrzej ją jednymi z pierwszych głosicieli świadectwa o Chrystusie, a Szymonowi Jezus już na początku wskazuje doniosłość jego misji i pierwsze miejsce pośród Apostołów. Zwróćmy jednak uwagę, że słowa te mają swoją wielką wartość, ponieważ stoją za nimi gotowe postawy, postanowienia i przekonania. Samuel nie rzucał na wiatr swoich słów, w innym razie Bóg nie pozwoliłby później aby żadne z nich nie spadło na ziemię, ale od początku był gotów służyć Panu, choć wtedy jeszcze Go nie znał. Tak samo Jan i Andrzej głoszą świadectwo, w które sami wierzą i które zostało im objawione przez Boga, a więc jest ono godne i wymaga przekazywania dalej. Warto się dziś zastanowić czy słowa, którymi się posługujemy na co dzień mają taką wartość. Czy faktycznie stoją za nimi nasze myśli, gotowość do działania, czy są tylko szumem, którym mącimy powietrze.

Zadanie
Pomyśl dziś nad tym co mówisz innym. Czy używasz czasem pustych obietnic, półprawd lub kłamstw? W jakich sytuacjach i dlaczego? Pomyśl jak można to zmienić.