Druhny i Druhowie

Początek marca niemal idealnie zbiega się w tym roku z początkiem okresu Wielkiego Postu. Warto więc kilka chwil poświęcić na to, żeby na nowo przypomnieć sobie jego ideę.

W Leksykonie Liturgii ks. profesora Nadolskiego możemy znaleźć informację naprowadzającą na podobieństwo czterdziestu dni Wielkiego Postu do czterdziestoletniej wędrówki Izraela przez pustynię po wyjściu z niewoli egipskiej. Dla Izraelitów czas ten był czasem szczególnie intensywnego objawiania się Boga Jahwe, kiedy Bóg mieszka pomiędzy swoim ludem w szczególnym rodzaju „kochającej obecności”. Jest to dla Izraela również czas swego rodzaju duchowej przemiany, połączonej z nazwijmy to szkoleniem etycznym. Kontynuacją tych treści stają się treści Nowego Testamentu, gdy Jezus zostaje wyprowadzony przez Ducha Świętego na pustynię i spędza tam czas na rozmowie z Ojcem.

Warto zauważyć, że zarówno dla Izraelitów jak i dla Chrystusa, czas na pustyni staje się czasem próby. W przypadku Syna Bożego jest to czas kuszenia przez Szatana, w przypadku Narodu Wybranego, czas, który obfituje w odejścia i powroty do Boga Jedynego, z jednej strony liczne bunty i narzekania, z drugiej stworzenie sobie posągu złotego cielca.

Czym ma się czas Wielkiego Postu stać dla nas? Przede wszystkim czasem słuchania Boga, zmiany naszego serca, utrwalenia się w wierności Bogu, a może nawet próby zmierzenia się z pokusami niewierności. Dobrze by było, żeby czas ten był dla nas swego rodzaju odnowieniem i umocnieniem.

Odnowieniem naszego podobieństwa do Chrystusa, bo przecież to czas przygotowania na wydarzenia Liturgii Paschalnej, w czasie której przypominamy sobie nasz Chrzest Święty. Jest to więc moment, w którym ma się odnowić moje dziecięctwo Boże.

Umocnieniem, bo kiedy przychodzi do mnie Bóg ze swoją Łaską to nie mogę o tym milczeć, muszę stawać się świadkiem wielkich dzieł, których On dokonuje w moim życiu. Jeszcze od ubiegłego roku brzmią mi w uszach słowa kantyku Mojżesza „Będę śpiewał na cześć Pana, który wspaniale swą potęgę okazał” – zastanówmy się w jaki sposób dokonało się to w naszym życiu.

Ojciec Święty Franciszek w Orędziu na Wielki Post 2019 kieruje do nas następujące słowa:

Drodzy Bracia i Siostry, „Wielki Post” Syna Bożego polegał na tym, że wyszedł On na pustynię stworzenia, aby wprowadzić je na nowo do tego ogrodu komunii z Bogiem, który był wcześniej niż grzech pierworodny (por. Mk 1,12-13; Iz 51,3). Niech nasz Wielki Post będzie kroczeniem po tej samej ścieżce, aby zanieść nadzieję Chrystusową także stworzeniu, które „zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia, by uczestniczyć w wolności i chwale dzieci Bożych” (Rz 8,21). Nie pozwólmy, aby ten błogosławiony czas upłynął bezowocnie! Prośmy Boga, aby pomógł nam wejść na drogę prawdziwego nawrócenia. Porzućmy egoizm i zapatrzenie się w siebie, a wpatrujmy się w Paschę Jezusa; zbliżmy się do braci i sióstr znajdujących się w trudnej sytuacji, dzieląc się z nimi naszymi duchowymi i materialnymi dobrami. W ten sposób, przyjmując w konkretach naszego życia zwycięstwo Chrystusa nad grzechem i śmiercią, ukierunkujemy Jego przemieniającą moc także na całe stworzenie.

To jest również element stawania się świadkiem – kiedy Bóg dokonuje w moim życiu wielkich dzieł, to również po to, by przeze mnie mogło się odnawiać całe stworzenie.

Druhny i Druhowie

Zaplanujcie sobie swoje wyjście na pustynie. Niech nie zabraknie w nim czasu, który poświęcicie dla Jezusa i dla dobra swojej duszy. Przed nami czas Wielkopostnych Rekolekcji, żeby mogło w nich wziąć udział jak najwięcej osób planowane są jak co roku dwa turnusy. Mam nadzieję, że pragnienie odnowy będzie tak wielkie, że ośrodki zapełnią się do ostatniego miejsca.

Pamiętajmy o tym, że od naszej przemiany duchowej zależy rozwój całego KSMu – tylko wtedy gdy będziemy blisko Jezusa, będziemy mogli przyciągać do naszej wspólnoty nowych członków, chcących razem z nami, tak jak to wybrzmiało 85 lat temu „Budować Polskę Chrystusową”.

Niech Pan Bóg każdą i każdego z Was umacnia w tym czasie swoją Łaską

GOTÓW!